Ateş Gazı Nedir? Bir Kayseri Akşamında…
“Bir şeyleri hissetmek, her şeyin bir anlamı olduğuna inanmak… Bu gece biraz daha karanlık.”
Bunu yazarken bile içimde bir şeyler kırılmaya başlıyor. Kayseri’nin soğuk akşamı, içimi ısıtacak bir şeyler arıyor. Bugün de, nasıl oluyorsa, başımın etini yiyen sorulardan biri tekrar tekrar kafama çakılmaya başladı. Ateş gazı… Hani o, gökyüzünden düşen ve adını hiç duymadığın ama hislerini titreten bir gaz türü var ya? O işte, günün sonunda kendini aniden hatırlatan bir iz gibi… Ne kadar anlamlı, ne kadar karmaşık.
Bir Akşamın Göğüslerinde Ateşin Hissedildiği Anlar
İlk kez duyduğumda, ateş gazı nedir diye sormuştum. En azından, Kayseri’nin kendine özgü, rüzgârını hissederken ve yıldızları sayarken yaşadığım bir anın parçası gibi gelmemişti bana. Ama işte, gece birden kararıp, tavana bakarken, her şeyin anlamını sorgulamaya başladığımda, o “ateş gazı” beni sarmaya başlamıştı.
Başımı yastığa koyar koymaz, birkaç kelime aklımdan geçmeye başlamıştı. “Ateş gazı nedir ki?” Hani, gözlerinin içine bakınca bir şeyin doğru olup olmadığını anlamaya çalışan biri vardır ya… İşte o sorunun içinde bir kıvılcım vardı. O anın yakıcı sıcaklığını, o anda her şeyin ne kadar önemli olduğunu düşündüm. Ne kadar garip bir duygu… Sadece, bir şeyin var olduğunu ve o varlıkla tüm geceyi geçirebileceğini hissediyorsun ama nedir, ne değildir, neden burada olduğunu bile bilmiyorsun.
Hepimiz, yavaşça ama derinden, hayatın ağırlığını hissediyoruz. Ateş gazı… Bu terimi ilk duyduğumda, sanki birine yanlışlıkla ateşli bir şey fısıldamışım gibi hissediyordum. Bir kavramın ruhunu, kimliğini, sıcaklığını duyduğumda, yalnızca bir “kelime” değil, o kelimenin içinde kaybolmuş bir anlam arıyordum. Ve işte o an, Kayseri’nin soğuk akşamına karşın, o sıcaklıkla bir bağlantı kurmanın hayalini kurmaya başladım.
Bir Gece, Bir Hava, Bir İnsan
Akşam yedi gibi başladık bu geceyi… Herkesin gittiği, sokağa çıkıp da rahat rahat adım attığı saatler… Benim ruhum ise, saat yedi değil, sanki yirmi ikiye kadar beklemiş gibiydi. Ne zaman dışarıda yürüsəm, bir “ateş gazı” özlemi hissediyorum. Kayseri’nin o yerel havası… Bütün bir kasaba, birbirinden farklı sokaklar, bir başka köşe… Ama bir tane var ki, beni her zaman sarmaladı: o meşhur, karanlık, huzursuz, sıcak, uykusuz gece… Yıldızsız bir gökyüzü, bazen aniden kırılan bir çakıl taşı gibi, o havada bir şeyin ne olduğunu bilemeden savruluyorum. Hissediyorum.
Ama ateş gazı, işte o sırrı açıyor; sanki uzaktan gelen bir rüzgarla, seni çekip bir yerlere götüren o sıcaklık. O gazın ne olduğunu öğrendikçe, kendimi daha da kaybolmuş hissediyorum. O sıcaklık, gözlerimi kapattığımda, bir o kadar yakıcı bir şekilde ruhumu sarıyor. Hızla bir akşamın içinde kaybolmak. İçimdeki ateşi keşfetmek, soğuklarla kavrulmak…
Ateş Gazı ve Bir Gece Arası
Ateş gazı nedir diye sormuştum, değil mi? O an, birer birer duygularımı yazdığımda, o kadar samimi oluyorum ki, öylesine içten hissediyorum. Yavaşça bir sarmala giriyorum, adımlarımın ne yöne gittiğini fark etmeden, bir anlam arayarak dönüp duruyorum.
Kayseri’nin o güzel ışıkları, dışarıda bir yıldız kayarsa, bir istek gibi karşılıyor beni. İçim ısınsa da, o ısının nereden geldiğini anlayamıyorum. İşte, ateş gazı… Her bir yudumda, bir parça daha kendimi buluyorum, ama bir o kadar da kayboluyorum. Bir an daha gecenin içine kayıyorum.
Tepemde bir ateş yanıyor gibi… Yavaşça hızlanan bir ritmi var, adeta. Sanki bir yerlerden, o ateşin, o gazın, o sıcaklığın bir parçası olmak istiyorum. Ama hâlâ cevapsız kalan bir soru var. Ateş gazı nedir? Kendisini nasıl tarif edebilirim?
Sonunda Bir Anlam Arayışı
O gün, bir bakıma kendi içimdeki büyük boşluğu görmek üzere, o karmaşık, nehir gibi akan geceyi bitirdim. Ateş gazı, sadece bir gaz değil; bir his, bir anlık zaman dilimi… Bütün o düşünceler ve duygular, birer birer içimden çıkarken ben de bir anlam bulmaya çalışıyordum. Hissedilen her şeyin, bir sebeple gerçekleştiğini anlayacak kadar büyüdüm. Ateş gazı nedir? Belki de, her şeyin anlamını sorgulamanın bir başlangıcıdır. Belki de, herkesin içinde birer ateşin saklı olduğuna ve bu ateşin, bazen bir gaz gibi, her yerden yayıldığına inanmak… Çünkü her duygu, her his, biraz ateş gibi yanıyor.
Kayseri Akşamının Ardında Kalan Hisler
Kalktığımda, sabahın ilk ışıkları düşüyordu pencereye. O geceyi hatırladım, ateş gazını düşündüm. Kendisini tanımamış olsam da, kalbimde bir iz bırakmıştı. Bir anlık sıcaklık gibi… Geceyi hatırladım, adımlarımı attım ve Kayseri’nin eski taş sokaklarında yürüdüm. Havanın soğukluğunda, derin bir nefes aldım ve içimdeki ateşi hissettim. Ateş gazı, belki de bu duyguların tümünü anlatabilen, bir tek kelimeydi.
Bu yazıyı yazarken, gecenin sonlarında bir kez daha içimdeki bu ateşi duyuyorum. Ateş gazı, bana hissettirdiği her şeyle, adeta bir yıldız gibi parlıyor. O anı bir daha yaşayamam belki, ama neyse ki… O geceyi, o anı, o ateşi hep hatırlayacağım.