Bir Akşamın İçinde Kaybolan Sessizlik Kayseri’de akşamlar her zaman biraz sert gelir bana. Güneş çekilirken hava bir anda soğur, sanki gün boyu biriktirdiği tüm yorgunluğu üzerimize bırakır. O gün de öyle bir akşamdı. Günlüklerime yazacak çok şey birikmişti ama elim kaleme gitmiyordu. İçimde tuhaf bir ağırlık vardı, adını koyamadığım. Telefonum çaldığında, ekranın ışığı odanın loşluğunu yırtmıştı. Arayan annemdi. Sesindeki titreme daha ilk saniyede içime bir şey oturttu. “Dayın fenalaştı… hastanedeyiz.” O an zamanın yavaşladığını hissettim. Üzerime giydiğim montun bile ağırlığı artmıştı. Evden nasıl çıktığımı, arabaya nasıl bindiğimi hatırlamıyorum. Sadece Kayseri’nin geceye dönen sokakları gözümün önünde bulanık bir film gibi akıyordu.…
Yorum Bırak